Σπουδάζεις ή θέλεις να σπουδάσεις. 4 χρόνια, 5 χρόνια (μπορεί και περισσότερα εάν σπουδάζεις Ελλάδα). Για ποιο λόγο όμως; Για να μάθεις περισσότερα; Για να ζήσεις φοιτητική ζωή; Για να βρείς καλύτερη δουλειά; Εάν το κάνεις για τους πρώτους δυο λόγους, καλώς. Εάν το κάνεις για το τρίτο λόγο, συνέχισε να διαβάζεις αυτό το post.
Το κόστος σπουδών αυξάνεται κάθε χρόνο. Κάποτε κόστιζε πολύ λίγα να σπουδάσεις (ακόμη και δωρεάν εάν σε σπούδαζε το κόμμα στην μητέρα Ρωσία). Σήμερα, οι σπουδές κοστίζουν όλο και περισσότερο.
Ο σημερινός φοιτητής και μελλοντικός υπάλληλος πιστεύει σε ένα σύστημα που ήδη έχει άρχισε να καταρρέει. Αυτό το σύστημα πρόσταζε την πορεία σχολειό-πανεπιστήμιο-δουλειά. Πλέον όμως σε αυτό το σύστημα η προσφορά είναι πολύ μεγαλύτερη από τη ζήτηση. Για να μην αναφέρω και την κουμπαροκρατία και το μέσο που υπάρχει στη Κύπρο..
Ένα παράδειγμα αυξημένης ζήτησης: Για να γίνεις καθηγητής πληροφορικής πρέπει να περιμένεις 1195 άτομα να διοριστούν. Για να γίνεις καθηγητής οικονομικών πρέπει να διοριστούν 3645 άτομα. Και εάν ονειρεύεσαι να γίνεις φιλόλογος μάθε ότι 3838 άτομα έχουν το ίδιο όνειρο με σενα.
Ορισμένες φορές αυτά που πιστεύουμε απλά δεν ισχύουν πλέον. Η αγορά διαμερίσματος συμφέρει περισσότερο από την ενοικίαση διαμερίσματος (πίστευα). Σίγουρα, εγώ στα 65 μου θα είμαι ένας περήφανος ιδιοκτήτης διαμερίσματος αφού θα έχω πληρώσει στην τράπεζα περίπου μισό εκατομμύριο ευρώ! Μήπως τελικά η αγορά διαμερίσματος να μην ήταν τόσο καλή λύση;
Ίσως είναι καιρός να αναρωτηθούμε εάν τα πτυχία συμφέρουν ως επένδυση. Άραγε όταν επιστρέψεις από τις σπουδές με πτυχίο θα παίρνεις περισσότερα λεφτά από κάποιον που δεν έχει πτυχίο (αλλά 4 χρόνια εμπειρία); Εάν μιλάμε για το παράδεισο της δημόσιας υπηρεσίας αυτό ισχύει επειδή αυτοί που έχουν πτυχίο μπαίνουν σε καλύτερη κλίμακα. Όμως κάπου θα τελειώσουν οι θέσεις σε αυτόν τον παράδεισο. Κάποιοι θα δουλέψουν σε ιδιωτικές εταιρείες, ενώ κάποιοι άλλοι θα ακολουθήσουν το δρόμο του ελεύθερου επαγγελματία.
Ο ελεύθερος επαγγελματίας δεν χρειάζεται πτυχία. Χρειάζεται απλά να ξέρει τι κάνει, να αγαπάει αυτό που κάνει και εμπειρία. Το τελευταίο φυσικά χρειάζεται χρόνια για να αποκτηθεί.
Στον ιδιωτικό τομέα τα πράγματα είναι διαφορετικά. Οι εργοδότες ζητάνε άτομα με πείρα, που να γνωρίζουν τι κάνουν. Που θα τους ρίξουν στη θάλασσα και θα κολυμπήσουν. Δεν θέλουν να δουν πτυχία και καλούς βαθμούς. Ένα απλό παράδειγμα: Έχω master. Ο μισθός μου θα ήταν ο ίδιος εάν είχα μόνο bachelor. Άρα γιατί έχασα 1 χρόνο από τη ζωή μου και αρκετές χιλιάδες λίρες;
Πριν αρχίσουν τα διάφορα σχόλια περί εμπειρίας των σπουδών, να επαναλάβω ότι αναλύω τις σπουδές σαν επένδυση μόνο.
Που βρισκόμαστε σήμερα: Άνεργοι επιστήμονες (στη γραμμή του ταμείου ανεργίας όπως η πιο πάνω εικόνα), άτομα που σπουδάζουν και ξοδεύουν τα λεφτά του μπαμπά τους χωρίς καμιά προοπτική καριέρας, άτομα που άλλο σπουδάζουν και άλλο καταλήγουν να ασχολούνται και άτομα που σπουδάζουν περισσότερο από όσο χρειάζονται. Μήπως πρέπει να αναθεωρήσουμε την άποψη μας για τις σπουδές για να βγούμε από αυτή την κατάσταση;
Περισσότερα:
θα ξεκινήσω με κάτι εντελός άσχετο.
Γιατί η ΕΕ πρέπει να φοβάτε την πιθανή ένταξη της Τουρκίας στους κόλπους της; Λόγω αυξημένου μεταναστευτικού ρεύματος.
Τι σχέση έχει τούτο με το θέμα που έγραψες:
Λογικά καμία όμως έχει γιατί σαν λαός έχουμε ένα κόλλημα με το να πάμε για σπουδές και να μη επιστρέψουμε πίσω στο χρυσοπράσινο φύλλο ριγμένο στο πέλαγος (για τους άσχετους Κύπρος = Παράδεισος).
Τωρά που θυμούμαι πέρσι ειμασταν σε κρουαζίερα με κάμποσους κυπραίους και την ώρα που μπαίναμε στο λιμανι της λεμεσού και είδαμε απέναντι μας το υπερθέαμα τους γερανούς του λιμανιού επεταχτηκεν ένας νεαρός και αναφώνησε: Ρε σαν την κύπρο δεν εσει. Βασικά επιστρέφαμε απο σερίανι σε 5 νησιά (Ρόδο, Καστελλόριζο, Σαντορίνη, Τηνο Συρο) και οκ να πω η Ρόδος η Σαντορίνη η Τήνος και το Καστελλόριζο δεν εβρίκε κάτι ιδιαίτερο να του γεμίσει το μάτι αλλά η Σύρος ρε παιδιά είναι μια σκέτη απόλαυση από αρχιτεκτονική από πολιτισμό από κουλτούρα. Άλλα οι γερανοί του λιμανιού της λεμεσού είναι πιο εντυποσιακοί απο το αιολικό πάρκο που αντικρίζεις μπαίνοντας στην Σύρο ας πουμε. Βασικά η Σύρος είναι το 1/10 της κύπρου και έφτιαξε αιολικό πάρκο εδώ και κάτι χρόνια για να παράγει ενέργια. Αυτό φυσικά δεν μας απασχολεί γιατί σαν την κύπρο δεν έχει. Τελοσπάντων.
Τι θέλω να πω με όλα αυτά;
‘Ενα μάστερ στην Κύπρο σου εξασφαλίζει μια θέση αξίας 1000 ευρώ τον μήνα. Στην Αγγλία, Αμερική και κεντρική Ευρώπη τα διπλάσια , τριπλάσια και μην σου πω και πιο πολλά. Τι να κάμει όμος το μωρό που πρέπει να στραφεί πίσω γιατί έχει του αδυναμία η μάμα του. Δεν λέω ότι θα ήμουν ευτυχισμένη αν τα παιδιά μου αποφάσιζαν να μην επιστρέψουν μετά τις σπουδές τους όμος θα ήμουν ευτιχισμένη αν σε μια άλλη χώρα θα τους αντιμετώπιζαν αντικειμενικά και θα διεκδικούσαν εργασία για τις γνώσεις τους ή το ταλέντο τους και θα αμοίβωνταν γι αυτό. Καλύτερη αμοιβή = εξασφάλιση για τα προς το ζήν. Και στην τελική κανένας δεν εργάζεται για το κέφι του.