Ακούω ένα καινούργιο ξένο τραγούδι στο ραδιόφωνο, μου αρέσει πολύ ο ρυθμός του η φωνή του τραγουδιστή, με κάνει να θέλω να χορέψω! Μαζί με αυτά τα συναισθήματα μου γεννήθηκαν και σκέψεις, ξεκίνησα να αναλύω το άκουσμα αυτό που ενώ μου άρεσε, την ίδια στιγμή σκέφτηκα ότι μοιάζει με όλα τα υπόλοιπα που ακούω αυτό το διάστημα.Όλα καταλήγουν πολύ γρήγορα στο κυρίως θέμα, τι θέλω να πώ…η εισαγωγή είναι τόσο μικρή που κατευθείαν ξεκινά το τραγούδι με τον ρυθμό δυνατό και κλείνει κάπως έτσι. Δεν υπάρχει καθόλου προετοιμασία για το τι θα ακολουθήσει, απλά ξεκινάς και κτυπιέσε. Είναι σαν να ξεκινάς να κάνεις έρωτα χωρίς να φιλάς και να φιλιέσε, είναι σαν να ξεκινάς ένα καβγά χωρίς να εξηγάς το γιατί είναι σαν να ξεκινάς να τρώς κάτι πολυ ωραίο χωρίς να σου τρέξουν τα σάλια.
Ολα έχουν γρήγορη κορύφωση αυτό ζούμε στην σημερινή μας εποχή, όλα γίνονται μεγαλειώδη, δυνατά φωτεινά και μετά σβήνουν σαν να μην υπήρξαν ποτέ, σαν να μην πέρασαν ποτέ από μπροστά μας.
Το ίδιο ισχύει και για τα συναισθήματα μας, έχουν πάρει και αυτά μια γέυση σαν τα Mcdonalds τρώς γρήγορα κάτι ψεύτικο και πλαστικό χορταίνεις δεν θές άλλο μετά από λίγο ξαναπεινάς θες κάτι άλλο να φας ψάχνεις αλλού και πάει λέγοντας η ιστορία….
Σε κάθε τί που αποτελεί την ζωή μας χάθηκε ένα μεγάλο μέρος της ουσίας, της ουσίας που έδινε νόημα στην υπαρξη μας στην ουσία που δίνει λόγο στο να συνεχίσουμε να ζούμε.
Γιατί?
Δεν υπάρχουν σχετικά άρθρα.
Είναι οι ρυθμοί της ζωής πλέον τέτοιοι, που απαιτούν να κάνεις πολλά πράγματα σε μικρό χρονικό διάστημα. Όσο μεγαλώνω, αρχίζει να με σαγηνεύει ο παλιός, απλοϊκός και χωρίς άγχος τρόπος ζωής των παππούδων μου σε ορεινό χωριό (1000 μέτρα). Εγώ, είμαι παιδί της πρωτεύουσας και την έχω πλέον σιχαθεί.
Ναι ακριβώς έτσι Δημήτρη, παλιά είχανε πολλή κούραση και λίγο αγχος τώρα έχουμε και πολλή κούραση και πολύ άγχος. Μερικές φορές σκέφτομε να πετάξω κινητά, σταθερά, υπολογιστές, αυτοκίνητο και να ζήσω έτσι χωρίς πολλές απαιτήσεις. Αλλά πάλι αλλάζω γνώμη γιατί έτσι μάθαμε να ζούμε,να εκφραζόμαστε και να προχωράμε.
Τα τηλέφωνα, τα κομπιούτερ και οι τηλεοράσεις δεν με αγχώνουν γιατί έχουν κουμπάκι που τα σβήνει. Το αυτοκίνητο το λατρεύω γιατί είναι ο μόνος τρόπος απόδρασής που έχω σε ερημικές ορεινές ή παραθαλάσσιες τοποθεσίες. Μερικές φορές ονειρεύομαι να τα παρατούσα όλα και να πήγαινα στο χωριό καταγωγής του πατέρα μου με τους 50 κατοίκους να ζήσω με ησυχία και ηρεμία επιστρέφοντας σε επαγγέλματα των παππούδων κοντά στη φύση. Όλη μου τη ζωή, έχω ζήσει σε δυο μεγάλες πόλεις των 4 εκατομμυρίων κατοίκων και ειλικρινά κουράστηκα, κι ας είμαι ακόμα νέος.
Ίσως όχι τόσο νέος για να ενθουσιάζομαι με την εικόνα της δήθεν “καλής ζωής” που προσφέρουν οι μεγαλουπόλεις, επικεντρώνοντας πλέον στην ουσία απο αυτό που πραγματικά είναι η “καλή ζωή”.