Η σημαία απέναντι

Πόσο με πληγώνει αυτή η σημαία απέναντι… κάθε φορά που την κοιτάζω είναι σαν να την κοιτάζω για πρώτη φορά στην ζωή μου, κάθε φορά που την κοιτάζω με πιάνει ένας πόνος στο στομάχι αλλά και στην καρδιά.

Δεν ήταν από πάντα εκεί, μπήκε πριν από κάποια χρόνια ματωμένα, μπήκε να υπενθυμίζει και να ενημερώνει τον κάθε ένα που την κοιτά ότι αυτό το νησί διαπραγματεύεται την ταυτότητα του.

Μπήκε για να μου σπάζει τον τσαμπουκά κάθε πρωί που πάω στην δουλειά μου.

Όταν σουρουπώνει ξεχνάω κάπως  την ύπαρξη της αλλά και πάλι φροντίζουν να μου θυμίσουν ότι είναι εκεί με φωτάκια που αναβοσβήνουν, σαν χριστουγεννιάτικο δέντρο, λές και έχουμε γιορτή.

Μην μου πείτε ότι είναι αδέλφια μας και ότι πρέπει να ζήσουμε μαζί,  χαίρω πολύ αυτό το εμπεδώσαμε…. αυτοί άραγε?  Πως το εμπεδώσανε? Όλοι να ζήσουμε μαζί, έλληνες, ελληνοκύπριοι, σριλανκέζοι, ρωσσοπόντιοι, αρμένιοι, τούρκοκύπριοι, τούρκοι, άγγλοι, πολωνοί, ρουμάνοι, βούλγαροι, παλαιστίνιοι, φιλιππινέζοι, … όλοι μαζί, αυτό το νησί χωράει πολύ κόσμο, έχει μεγάλες αγκάλες το νησί, πάντα ήταν φιλόξενο πάντα φρόντιζε όποιον και να πατούσε εδώ. ΄Ολοι μαζί αγαπημένοι σωστά? Αυτό θέλουμε νομίζω. Μα και πάλι ρωτώ? Πως το εμπεδώσανε?

Με τα φωτάκια να αναβοσβήνουν κάθε βράδυ? Αυτή είναι η ένδειξη ανακωχής?

Σας έχω ένα νέο, εμάς τον τσαμπουκά δεν το σπάζει κανείς.

Μια μέρα θα κοπεί το ρεύμα χωρίς πολλά λόγια χωρίς φασαρίες και σκηνές  χωρίς τραγωδίες.

Μια μέρα θα πάω δουλεία το πρωί χωρίς να πονέσω, μια νύχτα  ο ουρανός θα φωτιστεί με τα χαμόγελα όλων μας και όχι με τα φωτάκια μιας ανύπαρκτης σημαίας.

Δεν υπάρχουν σχετικά άρθρα.

About novia