ΠΟΥ ΟΔΗΓΟΥΝ ΤΑ ΜΝΗΜΟΝΙΑ;

Τον τελευταίο καιρό στην Ελλάδα, οι φωνές που αντιτίθενται στις πολιτικές του μνημονίου όλο και πληθαίνουν. Την περασμένη Κυριακή, η νέα δανειακή σύμβαση, πέρασε από το κοινοβούλιο με πλειοψηφία 199 βουλευτών από τους 300 και με απώλειες και διαγραφές 45 βουλευτών από τον κυβερνητικό συνασπισμό της κυβέρνησης Λουκά Παπαδήμου. Οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι τα κόμματα της που αντιτίθενται στο μνημόνιο, ανεβαίνουν όλο και περισσότερο.

Τι είναι αυτό που ξεχείλισε το ποτήρι;

Αναμφίβολα, ήταν το περιεχόμενο των νέων δημοσιονομικών μέτρων που πρέπει να πάρει η Ελλάδα προκειμένου να της δοθεί το νέο πακέτο βοήθειας. Συγκεκριμένα, το θέμα της κατάργησης του 13ου και 14ου μισθού, το οποίο τελικά κατέληξε σε μείωση των κατώτατων μισθών κατά 22%, φθάνοντας έτσι τον καθαρό κατώτατο μισθό στο ποσό περίπου των 480€ μηνιαίως.

Το εντυπωσιακό είναι ότι ακόμα και το Σωματείο Ελλήνων Βιομηχάνων όπως επίσης και οι εμπορικοί σύλλογοι διαφώνησαν σε αυτό το μέτρο. Με λίγα λόγια οι εργοδότες, δεν θέλουν την μείωση του κατώτατου μισθού.

Και εδώ, αρχίζει ο πολίτης να μην βγάζει νόημα πλέον. Πως είναι δυνατόν οι εργοδότες να αντιτάσσονται στην μείωση του κατώτατου μισθού; Δεν θα έπρεπε να χαίρονται;

Ας δούμε λίγο τα πράγματα πιο συγκεκριμένα ώστε να καταλάβουμε…

Η λογική κάτω από την οποία η τρόικα ζητά την μείωση του κατώτατου μισθού, είναι να βάλει την χώρα σε μια διαδικασία αποπληθωρισμού (μείωση του επιπέδου των τιμών), ώστε με αυτόν τον τρόπο να μειωθεί το κόστος παραγωγής και έτσι να κάνει τα ελληνικά προϊόντα περισσότερο ανταγωνιστικά στην Ευρώπη.

Υπάρχουν όμως και άλλες συνέπειες τις οποίες η τρόικα παραβλέπει και σε μας βάζει σε υποψίες σχετικά με τις πραγματικές τις προθέσεις της, αν εκτός από τη σωτηρία της χώρας, υπάρχουν και άλλες σκοπιμότητες.

Η μείωση των μισθών και η ανεργία έχουν εκτοξεύσει την ύφεση στα επίπεδα του 7% λόγω μειωμένης ζήτησης και έχουν δημιουργήσει πρόβλημα στα δημοσιονομικά λόγω των μειωμένων εισφορών στα συνταξιοδοτικά ταμεία. Το επόμενο λογικό βήμα είναι η μείωση των συντάξεων, αφού τα ποσά που οι εργαζόμενοι και εργοδότες θα καταβάλλουν στα ταμεία θα είναι πολύ μικρότερα από τις συντάξεις που θα δίνονται. Όλες αυτές οι μειώσεις, θα επιτείνουν τον φαύλο κύκλο ύφεσης-μείωσης εισοδημάτων με καταστρεπτικές συνέπειες για την χώρα. Ας σκεφτούμε μόνο, τι θα μπορούσε να συμβεί με τα στεγαστικά δάνεια που έχουν λάβει πολλές οικογένειες στην Ελλάδα τα προηγούμενα χρόνια. Αν οι τράπεζες προβούν μαζικά σε κατασχέσεις ακινήτων για να τα πουλήσουν ή ακόμα και αν μόνοι τους οι οφειλέτες, βγουν μαζικά στην αγορά να πουλήσουν τα ακίνητα τους, η αξία αυτών των ακινήτων θα μειωθεί σε βαθμό πολύ μεγαλύτερο από εκείνον για τον οποίο έχουν υποθηκευτεί, με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί μια νέα μαύρη τρύπα στο ελληνικό τραπεζικό σύστημα (και στο κυπριακό επίσης, μέσω των κυπριακών τραπεζών που δραστηριοποιούνται στην Ελλάδα) εκτός από εκείνη που ήδη έχουν, λόγω των κρατικών ομολόγων.

Ποιος κερδίζει τελικά απ’ όλα αυτά; Σίγουρα όχι ο Ελληνικός λαός. Ίσως εκείνοι που θέλουν να αγοράσουν σε πολύ χαμηλές τιμές την περιουσία των Ελλήνων. Από τις κρατικές επιχειρήσεις μέχρι την ιδιωτική ακίνητη περιουσία. Η συνεχής αύξηση των φόρων στην ακίνητη περιουσία σε συνδυασμό με την μείωση των εισοδημάτων, σε κάνει να απορείς, τελικά από τι σώζεται η Ελλάδα με το σχέδιο διάσωσης που της προτείνουν.

Ειδικά από τη στιγμή που και η τρόικα η ίδια, παραδέχεται ότι το παραγωγικό πρόβλημα της χώρας είναι διαρθρωτικό (γραφειοκρατία, διαφθορά κτλ), σε τι ακριβώς θα ωφελήσει με μια μείωση μισθών, αν όχι για την λεηλασία της ελληνικής περιουσίας και την κινεζοποίηση της περιφέρειας της Ευρώπης, που θα χρησιμεύσει σαν παραγωγικό κέντρο χαμηλού κόστους στις χώρες του πυρήνα της Ευρώπης, για να ανταγωνιστούν τις αναδυόμενες χώρες τις Ασίας, Κίνα και Ινδία;

Προσωπικά δεν διαφωνώ, ότι το δημόσιο στην Ελλάδα είναι προβληματικό και δεν νομίζω ότι υπάρχει Έλληνας στην Ελλάδα σήμερα που να μην το παραδέχεται. Υπάρχουν άχρηστες υπηρεσίες, άχρηστοι υπεράριθμοι δημόσιοι υπάλληλοι και γενικά σπατάλη του δημόσιου χρήματος. Ταυτόχρονα, οι υπηρεσίες για την είσπραξη των φόρων έχουν καταρρεύσει. Υπάρχει ξεκαθάρισμα που πρέπει να γίνει, το οποίο όμως απαιτεί ένα εύλογο χρονικό διάστημα.

Ο ιδιωτικός τομέας όμως, είναι αυτός που πρέπει να τροφοδοτεί το δημόσιο. Η συρρίκνωση του, καταλήγει και σε συρρίκνωση του δημόσιου τομέα. Για την τρόικα των μνημονίων, το πρόβλημα της Ελλάδας είναι τα ελλείμματά της. Η προσοχή έχει στραφεί στις περικοπές και κανείς δεν έχει θέσει το θέμα του ποια θα πρέπει να είναι η θέση της Ελλάδας στον διεθνή καταμερισμό της εργασίας. Η Ελλάδα δημιούργησε όλο αυτό το χρέος βασιζόμενη σε ένα στρεβλό οικονομικό μοντέλο ενός δημόσιου τομέα που με τον συνεχή δανεισμό, τροφοδοτούσε τον ιδιωτικό τομέα, μέχρι που πνίγηκε από τα τοκοχρεωλύσια.

Αυτό το οικονομικό μοντέλο, ναι, ήταν λάθος και πρέπει να αλλάξει. Κανείς δεν διαφωνεί και πάλι. Δεν βλέπω όμως τον έμπειρο και ώριμο πυρήνα της Ευρώπης να βοηθάει την Ελλάδα προς αυτήν την κατεύθυνση. Ίσως και αυτοί να ξέρουν το πως αλλά δεν θέλουν να μας το πουν. Ίσως τελικά, όταν θέλεις να αγοράσεις σε εξευτελιστικές τιμές μια επιχείρηση από έναν κακό επιχειρηματία, το λιγότερο που θα κάνεις είναι να τον συμβουλέψεις τι να κάνει για να την σώσει. Και ενδεχομένως, να του δανείσεις και χρήματα δήθεν για να σωθεί, με σκοπό να τον εκβιάσεις τον να εφαρμόσει πρακτικές που υπονομεύουν τις πιθανότητες ανάκαμψης του, ώστε να πάρεις την επιχείρησή του σε εξευτελιστικές τιμές.

Που οδηγούν άραγε τα μνημόνια;

Και τελικά, όταν λέμε «σωτηρία της χώρας» τι ακριβώς εννοούμε; Σωτηρία και των πολιτών και των περιουσιών τους ή μήπως ο όρος «σωτηρία» περιορίζεται μοναχά στην έννοια της αποφυγής ενός «πιστωτικού γεγονότος»;

Δεν υπάρχουν σχετικά άρθρα.

About Dimitris