Η ταλαιπωρία από τον ΘΟΚ(ή την αστυνομία) και οι μεταλλικοί ανακλαστήρες.

Ξεκίνησα να γράφω το άρθρο με κύριο σκοπό να αναφερθώ στους μεταλλικούς ανακλαστήρες ή raised road reflectors (που έπρεπε να ψάξω κάμποσο να ευρώ το όνομα τους) αλλα θα επεκταθώ. Εγώ ήξερα τα σαν “τα σιερένια πραματουθκια στο δρόμο που αμάν φκει πάνω ο τροχός σου κάμνουν ntouk-ntouk-ntouk”. Αν δεν εκαταλαβατε περί τίνος πρόκειται κοιτάξετε την εικόνα.

Λοιπόν, την Παρασκευή πήγα να δω τις Νεφέλες του Αριστοφάνη, από τον ΘΟΚ. Πολύ καλή παράσταση και ερμηνείες αν και προτιμώ τις παραστάσεις του Θεάτρου σκάλα(οι διάλογοι του Ανδρέα Μελέκη είναι το κάτι άλλο). Που λέτε, για να γλιτώσω την κίνηση(που τελικά δεν ήταν πολλή) αποφάσισα να πάω μέχρι το Παραμάλι και να επιστρέψω από τον παλιά δρόμο Πάφου-Λεμεσού για να καταλήξω στο Κουρείο. Αυτή η περιοχή βρίσκετε στην δικαιοδοσία των αχωνεύτων Βρετανικών Βάσεων. Όσο και αν δεν τους χωνεύω(φαίνεται?) σε κάθε στροφή είχαν στην διαχωριστική λωρίδα αυτούς τους μεταλλικούς ανακλαστήρες. Χάρη σε αυτούς αντιλήφθηκα ότι όσο και αν έχεις την εντύπωση ότι είσαι στην λωρίδα σου, όταν κανεις δεξιά στροφή, μπαίνεις λίγο στην αντίθετη λωρίδα. Δηλαδή πατα λίο το λάστιχο σου στην άλλη μερκά. Αυτό δεν το καταλαβαίνεις και τόσο πολύ, διότι και ο άλλος από την αντίθετη λωρίδα, κάμνει το ίδιο και πατα λίο στο παγκέττο. Μονο όταν ακούεις το ntouk-ntouk-ntouk καταλάβεις ότι μπαίνεις στην άλλη λωρίδα.  Λοιπόν, επροσπαθουσα συνεχεια να μένω σωστά στην λωρίδα μου γιατί ήταν και εκνευριστικό. Και για να μείνεις στην λωρίδα σου χωρίς πολύ προσπάθεια, έπρεπε απλά να οδηγείς με πιο χαμηλή ταχύτητα. Άρα που λέτε οι αχώνευτοι Εγγλέζοι ηβραν ένα πολλά εύκολο τρόπο να ελέγχουν την ταχύτητα που πιάνεις τις στροφές και να κάνουν πιο ασφαλείς τους δρόμους τους(μας?).

Σιγά το πράμα εν να μου πείτε? Aτε και εμπήκες λίο μέσα στην λωρίδα του αλλου. Αμάν δεις άλλο αυτοκίνητο, μπαίνεις θκιο ππαλιές πίσω στην δικη σου(εκτος και αν κάμνει και εκείνος το ίδιο και πατα στο παγκέττο). Την Κυριακή ήμουν στο Πέρα-Πεδι και εκατεβαινα στον Σαΐτα να πιάσω λουκουμάδες που το θείο τον Δρούσια -συμπαθητικός παππούς που σχεδόν κάθε Κυπραίος φτάνει συγγενής του. Καθώς περιμένεις να σου ψήσει τους λουκουμάδες, ακούεις τα κινητά να κτυπούν και ο κόσμος να απαντα: “Έλα ρε! Είμαι δαμε στον θείο μου τον Δρούσια τζάι τρώω λουκουμάδες”.(αν είσαι από Λευκωσία τότε μπορεί να είναι λοκμάδες η λοκουμάδες)- Που λέτε, καθώς κατέβαινα με το αυτοκίνητο, σε μια στροφή,  βλέπω ένα αυτοκίνητο να έρχεται προς τα πάνω και να είναι το μισό στην δικη μου λωρίδα . Το μισό αυτοκίνητο, οι πελλάρες(νομίζω έβλεπε την θεα εκείνη την ώρα). Δεν ξέρω πως τα εκαταφεραμε και εν εκάμαμεν τα μούτρα των αυτοκινήτων μας ένα, αλλα εχρειαστικα τα. Ενόμιζα ότι ήταν να τα καμουμεν πιλιες. Επια, έπιασα τους λουκουμάες και επια σπίτι να αλλάξω… Τώρα αν η δικη μας κυβέρνηση, εξόδευε μερικές χιλιάδες να μπούν τζίνα “τα σιερενια πραματουθκια που αμάν φκεις πάνω τους κάμνει ntouk-ntouk-ntouk”, τότε ο φίλος μου που ερκετουν που απέναντι ήταν να καταλαινε ότι εμπήκε λίο στην άλλη λωρίδα και ήταν να επροσεχεν. Και θα ελέγχαμε και καλύτερα την ταχύτητα μας στους ορεινούς δρόμους που είναι και λίγο πιο επικίνδυνοι.

Επιστροφή πίσω στις Νεφέλες και στο Κουρίον. Αφού επαρκαραμε κάτω στις χωραφες, επιαμε πάνω στο δρόμο διπλα από τον αστυνομικό που έλεγχε την κυκλοφορία και επεριμεναμε να έρτει το λεωφορείο να μας πάρει πάνω στο θέατρο. Αφού επεριμεναμε  2-3 λεπτά κόβοντας την κουβέντα μας, αποφασίσαμε ότι ο κόσμος που ήδη επερίμενε ήταν παρα πολλής, θα έπαιρνε 15 λεπτά να έρτει το γιρή μας και γιατί να μην πάμε περπατητοι, αφού την ίδια ώρα θα μας πάρει. Στα μισά τις ανηφορικής διαδρομής, αφού κανεις μια γιου τέρν, φθάσαμε στην είσοδο του αρχαιολογικού χώρου, όπου μας περίμενε το λεωφορείο. Πόμπα! Εμπήκαμε μέσα και μας ανέβασε την υπόλοιπη διαδρομή. Ανασυγκροτηθήκαμε, επιάσαμε κάτι από το κυλικείο(κατίνα) και επιαμε κάτω προς την είσοδο του θεάτρου. Εκεί ένας αγανακτισμένος κύριος, εφώναζε στους υπευθυνους τις εισόδου και στους αστυνομικούς, γιατί επερίμενε 30 λεπτά να έρτει  το λεωφορείο κάτω στο parking, για να τους πάρει πάνω στο θέατρο. Ο κύριος αυτός είχε κάθε δίκαιο. Μπορεί να εφώναζε και από τα νεύρα του να εχαλουσεν την διάθεση του, αλλα όσες φορες είχα πάει στο Κουρείο για κάποια παράσταση, τα λεωφορεία πάντα κατέβαιναν στο parking και όχι μέχρι την είσοδο του αρχαιολογικού χώρου(Εγώ εγελουν τους τζαι ανέβαινα με το αυτοκίνητο μου πάνω). Όπως την έπαθε αυτός, την έπαθαν παρα πολλοί. Η δικαιολογία ήταν: “Ο αστυνομικός κάτω (που έλεγχε την κυκλοφορία – βασικά ενεφκε σου να μπεις στο parking) ελαλε του κόσμου να πάει πιο πάνω!” Eφουτουνιασαν τον παραπάνω. “Αφού εστεκουμουν μιση ώρα διπλα που τον αστυνομικό και εν εγύρισεν να ανοίξει το στόμα του”. Πόσος κόσμος εταλαιπωρηθηκε μέχρι να καταλάβει ότι την Παρασκευή τα λεωφορεία έκαναν την μιση διαδρομή?

Αξιότιμοι κύριοι του ΘΟΚ:

Καταρχήν κάνατε το λάθος στην πρώτη παράσταση, δώσατε ένα σωρό προσκλήσεις και όταν ο κόσμος ήταν περισσότερος από την χωρητικότητα του θεάτρου, τους στείλατε στα σπίτια τους.
Δεύτερο, διπλοαριθμησατε τις θέσεις(ευτυχώς που πήγαμε νωρίς γιατί ήταν καλές οι θέσεις μας) και έπρεπε ο κόσμος να ψάξει να βρει που θα πάει να καθίσει η να του ξαναριθμησουν την θέση, και από κοντά που θα καθόταν κανονικά, να καταλήξει στο πίσω μέρος των καθισμάτων.
Τρίτο, ταλαιπωρήσατε άδικα τον κόσμο, αφήνοντας τον να περιμένει τα λεωφορεία, που δεν έκαναν ακόμη 300-500 μετρα διαδρομή για να πάνε κάτω στο parking που περίμεναν.

Ευχαριστούμε που βελτιώσατε εκπληκτικά την ποιότητα θεάματος που προσφέρετε(και αποσπάσατε θετικότατες κριτικές από -την μάνα του Θεάτρου- την Ελλάδα), αλλα υπάρχουν ακόμη κάποιες τεχνικές λεπτομέρειες που πρέπει να προσέξετε αν θέλετε να φεύγει ο θεατής απόλυτα ευχαριστημένος από τις παραστάσεις σας.

Δεν υπάρχουν σχετικά άρθρα.