Πάμε να γίνουμε αρνάκια?

Πέρασαν 20 χρόνια από τότε, ήταν και οι δύο πιτσιρίκια με ξανθά ανέμελα μαλλιά, δεν τους τάραζε τίποτε δεν τους πλήγωνε τίποτε, γυρνούσαν από το σχολείο τρελαμένα από τις αλφαβήτες και τις αριθμητικές τρώγανε στα γρήγορα ότι είχε φτιάξει η μαμά ακολουθούσε διάβασμα και μετά παιχνίδι, παιχνίδι μέχρι τελικής πτώσης, μέχρι να βγάλει άστρα ο ουρανός μέχρι να βγεί ή μαμά στο μπαλκόνι και να φωνάζει τα ονόματα τους με τσιριχτή φωνή. Τι παιχνίδια έπαιζαν τότε? Κρυφτό, μήλα, ποδόσφαιρο Ιταλία –Αργεντινή, κλέφτες και αστυνόμους…

Το καλύτερο τους παιχνίδι όμως ήταν οι περιπέτειες στο βουνό, διαλέγανε από ποια χωράφια θα περάσουν, από ποιανού το περιβόλι θα κλέψουν φρούτα, από ποιανού τα στάχυα θα τρέξουν – χωρίς να φοβηθούν αν έχει φίδια κρυμμένα- που θα φτιάξουν το επόμενο τους καταφύγιο, ποιος θα είναι σήμερα ο Ιντιάνα Τζόουνς? Μα τόσες απορίες κρυμμένες σ΄ ένα παιδικό κεφαλάκι!

Ένα δειλινό ήταν τα δυό τους, ως συνήθως, σκαρώνανε διάφορα παιχνίδια, «να πάμε κάτω στο ποτάμι να περάσουμε απέναντι?» «όχι βαριέμαι θα βραχούμε και θα φωνάζει η μαμά», «να πάμε τότε στο περιβόλι του θείου σου να κόψουμε λεμόνια και να παίξουμε πόλεμο» «μα αυτό κάναμε προχτές» «Άλλο?»

‘Έπρεπε κάτι να σκαρώσουν, αλλιώς δεν ησυχάζανε, τα κεφαλάκια τους κάνανε σβούρες γύρω γύρω στην περιοχή, να ανακαλύψουν το επόμενο τους παιχνίδι, να ανακαλύψουν την επόμενη τους περιπέτεια.

Αντικρίσανε και οι δύο τον λόφο απέναντι, άρχιζε να σουρουπώνει, ο ουρανός έγινε ένα μείγμα χρώματος ροζ, πορτοκαλί κόκκινο και μωβ , τα σύννεφα φαντάζανε πελώρια, βλέπανε την κάθε τους καμπύλη βλέπανε την κάθε μορφή, «ΑΑ να ένας αρκούδος!» «Όχι καλέ αυτό μοιάζει με δεινόσαυρός όχι με αρκούδο μα τι λές!»

«Έχω την πιο τέλεια ιδέα»

«Λέγε!»

 «Λοιπόν, να ανεβούμε στον λόφο, να φτάσουμε στην κορφή, ξέρεις εκεί στο βουναλάκι»

«Ναι?»

«Είδες τα σύννεφα που είναι τόσο χαμηλά, λοιπόν θα ανεβούμε στην κορφή, θα πιάσουμε όσα σύννεφα γίνεται να τα φορέσουμε και να γίνουμε αρνάκια!!!»

«Τέλεια! Πάμε»

Ανέβαιναν την ανηφόρα όσο πιο γρήγορα γινόταν, η σκόνη σύννεφο από μόνη της,  με ένα απερίγραπτο χαμόγελο στα χείλη τους, περήφανα που σκέφτηκαν αυτή την ιδέα, ενθουσιασμένα γιατί θα γινόντουσαν αρνάκια με τον πιο απλό τρόπο!

Φτάσανε σχετικά γρήγορα, εξάλλου από εκεί που βρίσκονταν δεν ήταν μακριά ο λόφος. Το βλέμμα τους καρφωμένο εκεί στα σύννεφα να θέλουν να τα πιάσουν να τα φορέσουν να γίνουν αρνάκια.

Ξαφνικά καθώς κοιτάζανε τα σύννεφα, ακούστηκε μια κραυγή, μια κραυγή που με την ηχώ φάνταζε πολύ τρομερή και φοβερή στα αθώα παιδικά αυτιά τους. Μια κραυγή από κάποιο πονεμένο ή πεινασμένο σκύλλο…

« Ο Δρακοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοςςςςςςςςςςςςςςςς!!!!!»

«Αααααααααααααααααααααααααααααααααα φύγαμεεεεεεεεεεεεεε!!»

Ξεχαστήκαν όλα σε χρόνο μηδέν, πήρανε τόση τρομάρα με την κραυγή του δράκου, ξεχαστήκαν και τα σύννεφα και τα αρνάκια….

Κατέβαιναν σαν τρελαμένα την κατηφόρα, ούτε που κοίταζαν πίσω,  η καρδούλα τους χτυπούσε σαν πολυβόλο και από το φόβο και από το τρέξιμο… μέχρι που το πρώτο χάνει τα πόδια του και πέφτει με τα μούτρα μέσα στη σκόνη, μα τι σκόνη, αυτό ήταν κουρνιαχτό ένα πράγμα σαν αλεύρι! Μπαμ! Και το δεύτερο χάνει τα πόδια του και πέφτει πάνω στο άλλο , κατρακυλάνε και τα δυο μαζί γίνονται ένα με τη σκόνη, αλευρωθήκαν σαν τα ψαράκια έτοιμα για το τηγάνι. Στο τέλος της κατηφόρας μετά από τόσο κύλισμα σταμάτησαν, για 5 δευτερόλεπτα δεν άκουγες τίποτε, μόνο την σκόνη έβλεπες να έχει κάνει ένα σύννεφο γύρω τους. Ξαφνικά ξεσπάνε σε χαχανητά, χαχανητά που τα μάτια τους δάκρυσαν, κοιτούσαν το ένα το άλλο και χαχανίζανε δείχνοντας τα χάλια τους.

«Μα κοίταξε μας τώρα! Κοίταξε μας τώρα! ΕΕΕΕΕΕ τώρα γίναμε πραγματικά αρνάκια!!!!

«Χα χα χα χα….»

Δεν υπάρχουν σχετικά άρθρα.