Υποθέτω ένα αρκετά μεγάλο ποσοστό των πολιτών στην Κύπρο γνωρίζει για τον θεσμό του ραδιομαραθωνίου. Είναι ο θεσμός- έρανος που εδώ και πολλά χρόνια έχει καθιερωθεί και επαναλαμβάνεται στο νησί μας. Γίνεται με στόχο την οικονομική ενίσχυση των ατόμων με ειδικές ανάγκες, των οικογενειών τους και των ιδρυμάτων που φιλοξενούν τέτοια άτομα.
Για αυτό το ποστ αφορμή είναι ψεσινή συζήτηση επί τάπητος μετά συνοδείαν οίνου και εκλεχτών μεζέδων. Η συζήτηση ξεκίνησε με την ευθύνη του κράτους απέναντι στα άτομα αυτά, και ποιο συγκεκριμένα με την ύπαρξη όλων των κατάλληλων οικονομικών ενισχύσεων, εγκαταστάσεων και υποδομών. Δηλαδή εφόσον είναι υποχρέωση του κράτους γιατί πρέπει οι πολίτες να δίνουν λεφτά για αυτό το σκοπό? Το κοινωνικό κράτος εξαρτάται από την οικονομική εισφορά του κάθε πολίτη? Άραγε σε άλλες χώρες της Ευρώπης το κράτος περιμένει πότε να γίνει ραδιομαραθώνιος για να στηρίξει τα άτομα αυτά?
Μην πάρετε στραβά την συζήτηση αυτή, νομίζω εν καιρώ οικονομικής κρίσης ο κάθε ένας από εμάς σκέπτεται το που θα δώσει λεφτά και που όχι, και εν καιρώ διαφθοράς ΠΑΝΤΟΥ, ο κάθε ένας από εμάς έχει το δικαίωμα να αναρωτιέται εάν το κράτος κάνει την δουλειά του σωστά ή λάθος.
Μια άλλη σκέψη που ειπώθηκε ήταν ότι ο θεσμός του ραδιομαραθωνίου δεν έχει ως μοναδικό σκοπό την συλλογή χρημάτων αλλά και την ενίσχυση της κοινωνικής ευθύνης απέναντι στον συνάνθρωπο μας και όντως έτσι είναι, αλλά και πάλι, γινόμαστε φιλάνθρωποι και ανθρωπιστές με το να δώσουμε 5 ευρώ στα φανάρια και τέλος?
Μήπως θα έπρεπε να καθιερωθούν άλλοι θεσμοί ή τρόποι πέραν του οικονομικού, ενίσχυσης της κοινωνικής ευθύνης? ‘Όπως για παράδειγμα όλοι αυτοί οι φυγόστρατοι αφού δεν θέλουν να κάνουν θητεία στο στρατό να κάνουν θητεία σε ιδρύματα και οικογένειες τέτοιων ατόμων προσφέροντας τις υπηρεσίες τους?
‘Εχω την εντύπωση ότι όλοι μας σκεπάζουμε τις τύψεις μας και τις ευθύνες μας με μια μικρή οικονομική εισφορά μια φορά το χρόνο και αυτό δεν αφορά μόνο τις ευθύνες μας για τα άτομα με ειδικές ανάγκες αφορά όλων των ειδών ευθύνες. Αφορά μικρά καθημερινά που πιάνουν πιο πολύ τόπο από το να προσφέρεις ένα χρηματικό ποσό.
Αφορά εκείνο το χώρο στάθμευσης αναπήρων έξω από την υπεραγορά που μονίμως είναι πιασμένος από άσχετους.
Αφορά εκείνη την ράμπα στο πεζοδρόμιο που μονίμως ένα διπλοκάμπινο είναι μπροστά της παρκαρισμένο.
Αφορά εκείνες τις οικογένειες που πρέπει να φέρουν βοηθό από την Σρι-Λάνκα για να πηγαίνει το ανάπηρο παιδί τους βόλτα.
Αφορά αφορά αφορά……
‘Οταν ενηλικιώθηκε η ξαδέλφη μου που είναι άτομο με νοητική στέρηση το κράτος ανακοίνωσε στους γονείς της ότι έπρεπε να βρούν άλλο σχολείο ΄για πιο μεγάλα “μωρά”. Κάμαμε αίτηση για μεγάλο ίδρυμα και μας απέριψαν γιατί δεν είχε ικανότητες στην καλαθοπλεκτική οπόταν δεν μπορούσε να φέρει εισόδημα στο συγκεκριμένο φιλανθρωπικό ίδρυμα. Ευτυχώς βρέθηκε σχολή που την δέχτηκε που δεν χρηματοδοτήτε απο τον ραδιομαραθώνιο και το κράτος και την δέχτηκε, έκτοτε στάματησα να στηρίζω θεσμούς όπως τον ραδιομαραθώνιο και φιλανθρωπικές εκδηλώσεις με “cheese and wine” για τον απλούστατο λόγο όλα γίνονται για το show παρά για την φιλανθρωπία. Αν πραγματικά νιώθεις την ανάγκη και μπορείς να δώσεις λεφτά βρές ένα ίδρυμα που να συμφωνείς με την γραμμή που ακολουθεί και κανε μια εισφορά. Δεν έχει σημασία αν η εισφορά σου θα είναι 5, 10 , 15 ευρώ σημασία έχει ότι ξέρεις ότι τα λεφτά σου θα καταλήξουν στα ταμία του ιδρύματος και δεν θα τα ξοδέψουν σε “cheese and wine” παρτυ κάτι φιλάνθρωποι.
αρκετά σοβαρά αυτά που λες. Προσπαθήσατε να καταγγείλετε κάπου το θέμα;
Το συγκεκριμένο συνέβηκε πριν αρκετά χρόνια.