Το κλάμα του πατέρα

Δεν έχω δει τον πατέρα μου να κλαίει πολλές φορές, φανερά τουλάχιστον. Θυμάμαι δύο φανερές και αμέτρητες κρυφές και σιωπηλές.  Ξέρετε το κλάμα είναι γενικώς αποδεχτό σαν μια γυναικεία αδυναμία. Οι άντρες δείχνουν την αδυναμία τους με άλλους τρόπους ή δεν την δείχνουν καθόλου.

Τις δυο φορές που έκλαψε, έκλαψα και γω μαζί του γιατί δεν άντεχα να βλέπω τον άνθρωπο που πάντα ήταν το στήριγμα μου και ο συναγωνιστής μου, να γίνεται τόσο ανθρώπινος να γίνεται τόσο ευάλωτος.

Τις υπόλοιπες φορές που φανερά δεν έκλαψε αλλά θρηνούσε από μέσα του δεν τις έχω μετρήσει αλλά είναι αρκετές, είναι εξίσου έντονες με αυτές που έκλαψε δυνατά. Είναι τόσο έντονες που όταν μου έρχονται στο μυαλό με πιάνει ένας κόμπος στο λαιμό και στο στομάχι.

Ο κόμπος αυτός είναι σαν μια θηλιά.  Θηλιά σαν τα λάθη μας που μας πνίγουν. Σαν τα λάθη μας που τον έπνιξαν πολλές φορές κ αυτόν.  Πνίγηκε πολλές φορές μαζί μας, πρώτον από την υπερβολική του αγάπη προς εμάς – τα παιδιά του- δεύτερον γιατί αυτή η υπερβολική αγάπη πάντα τον έκανε να βυθίζεται μαζί μας στον βυθό .  Έδινε  την ανάσα του σε εμάς να μας κρατήσει ζωντανούς μέχρι να μας ανεβάσει πάλι μαζί του στην επιφάνεια και στον καθαρό αέρα.

Δεν υπήρχε ποτέ συζήτηση για το αν θα ήταν εκεί να μας κρατά το χέρι, ήταν από τους ανθρώπους ή από τους De Facto πατέρες, πάντα εκεί. Ένας φύλακας άγγελος που με το χαμόγελο του για ασπίδα μας προστάτευε από κάθε λογής κινδύνους.

Όσο μεγαλώνω καταλαβαίνω καλύτερα όλα όσα γίνονταν τότε. Ακούω πιο δυνατά μέρα με την μέρα το κλάμα του μέσα μου.

Περιμένω την μέρα που θα φορέσω και εγώ την θηλιά στο λαιμό μου, γιατί νομίζω ό κάθε αληθινός γονέας μόνος του την φορά, και δεν διαμαρτύρεται για αυτό, αντιθέτως παλεύει κάθε μέρα να την κρατά χαλαρή για να μπορεί να δίνει ανάσα στα παιδιά του. Ακόμα και αυτή την θηλιά αυτός μας έμαθε να την φοράμε, ίσως γιατί ήξερε ότι μια μέρα θα χρειαστεί να δώσουμε και εμείς ανάσα στα παιδιά μας, στα εγγόνια του που δεν θα γνωρίσει ποτέ.

Μαζί με όλες τις γλυκές αναμνήσεις από αυτόν τον Άνθρωπο, την ανεκτίμητη αυτή παρουσία στην ζωή μου, τον αγωνιστή που με έμαθε όχι μόνο να αγωνίζομαι αλλά να υπερβαίνω τις δυνάμεις μου και να κατακτώ κορφές, κουβαλώ και ένα βιβλίο με καθημερινά μαθήματα. Ένα βιβλίο με ασκήσεις υπομονής, επιμονής και πάνω από όλα ΑΓΑΠΗΣ.

Αιωνία του η μνήμη.

Δεν υπάρχουν σχετικά άρθρα.