Μοναχικές γιαγιάδες
Χαρακτηριστικές φιγούρες της κυπριακής κοινωνίας, οι γιαγιάδες με το ρυτιδωμένο πρόσωπο, τα κουρασμένα χέρια, τα γεμάτα με αγάπη μάτια, το αγνό χαμόγελο και με το μαύρο το τσεμπέρι…
Το μαύρο το τσεμπέρι…. ένδειξη πένθους, ένδειξη παντοτινής πίστης προς το χαμένο τους σύντροφο, ένδειξη ύπαρξης μιας σχέσης που δεν έχει ακόμα τελειώσει μιας σχέσης που το επόμενο της ραντεβού είναι σε μια άλλη διάσταση… Μήπως αυτή είναι μια όψη του νομίσματος ?
Αφορμή αυτών των σκέψεων η ιστορία για μια γιαγιά που στα 27 της έχασε τον σύντροφο της και από τότε μέχρι σήμερα δηλαδή 60 χρόνια μετά έμεινε μόνη με τα δυό παιδιά της. Εξήντα χρόνια…
Σαν και αυτή την ιστορία θα ακούσαμε πολλές, πιθανόν και ο κάθε ένας από εμάς στην οικογένεια του να έχει μια παρόμοια ιστορία, ή για την γιαγιά του ή για τον παππού του. Η πρόγιαγιά μου έμεινε χήρα στα 32 η γιαγιά μου χήρα στα 50… από τότε δεν ξαναπαντρεύτηκαν. Η προσωπική τους ζωή σταμάτησε εκεί.
Λόγω επαγγέλματος η καθημερινή μου συναναστροφή με άτομα από ξένες χώρες είναι αναπόφευκτη, οι συζητήσεις μεταξύ μας αφορούν τον καιρό, την παράδοση της Κύπρου, τα φαγητά και ο,τι μπορεί να ρωτήσει ένας τουρίστας. Μερικές φορές οι συζητήσεις θα οδηγήσουν και σε πιο προσωπικά θέματα όπως πόσα χρόνια είναι παντρεμένο ένα ζευγάρι πως γνωρίστηκαν και που…. φανταστείτε την έκπληξη μου όταν διαπιστώνω ότι ένα ζευγάρι ογδοντάχρονων είναι μαζί μόλις 5 χρόνια! Σαφώς γεννιέται το ερώτημα γιατί στην Κύπρο δεν συναντάμε τουλάχιστον συχνά τέτοια ζευγάρια.
Η σκέψη που με βασανίζει είναι η εξής:
Μπορεί ένας άνθρωπος να απαρνηθεί την ίδια του την ζωή – γιατί κατά την δική μου άποψη η κατάργηση της προσωπικής ζωής, ο αποκλεισμός ενός νέου συντρόφου αφού ο παλιός έχει πεθάνει είναι απάρνηση από πολλές χαρές, απάρνηση της κατ’ ιδίαν ολοκλήρωσης- Να την απαρνηθεί κυριευμένος από τον φόβο του κοινωνικού περίγυρου? Τον φόβο της κοινής γνώμης?
Υποθέτω ότι ο φόβος των πιο πάνω πηγάζει από την αναγκαιότητα του κάθε ατόμου να είναι συμβατός με τα κατεστημένα της κοινωνίας που μεγάλωσε και ζει, στην δική μας περίπτωση την Κυπριακή κοινωνία, μια κοινωνία με ισχυρή πίστη στα έθιμα, στα πρέπει, και στην οριοθέτηση της προσωπικής πορείας του κάθε ατόμου μέσω άγραφων κανόνων.
Χωρίς να θέλω να καταργήσω την μία όψη του νομίσματος όπως ανάφερα πιο πάνω, δηλαδή την δήλωση της αέναης αγάπης και προσήλωσης προς το πρόσωπο του ανθρώπου που έχει πεθάνει, γιατί σαφώς υπάρχει η πραγματική αγάπη σαφώς υπάρχουν άνθρωποι που η μια φορά που αγάπησαν τους φτάνει και επιλέγουν συνειδητά την μοναχική τους πορεία.
Τι γίνεται με τους ανθρώπους που δεν είναι η συνειδητή τους επιλογή… Που η επιλογή τους κρίνεται από το περιβάλλον που ζουν? Που η επιλογή τους κρίνεται από τον φόβο της κατάκρισης και τον φόβο του κοινωνικού αποκλεισμού. Αυτό το βλέπω σαν εξαναγκασμό γιατί μπορεί να μην είναι συνειδητή επιλογή αλλά όπως και να το παρουσιάσουμε είναι μια επιλογή, γεννημένη από τον ψυχικό εξαναγκασμό και όχι από την λογική ή τα συναισθήματα.
Μήπως αυτοί οι άνθρωποι, που κυκλοφορούν πολλοί ανάμεσα μας , που πιθανών να είμαστε και εμείς ένας από αυτούς, είναι άνθρωποι με ένα μέρος της ψυχής τους αν όχι όλο, καταπιεσμένο?
Ας βάλουμε σε μια ζυγαριά, τα θέλω μας από την μια, και από την άλλη την γνωστή κυπριακή φράση-τύραννο «μα τι θα πει ο κόσμος?»
Αλήθεια ποιο θα είναι πιο βαρύ?
Novia
No related posts.
Related posts brought to you by Yet Another Related Posts Plugin.
