Cyprus Blog

Από μικρή είχε αυτό το όνειρο

Από μικρή είχε αυτό το όνειρο, όποτε και να την ρωτούσες τι θέλεις να γίνεις όταν μεγαλώσεις, απαντούσε με τον ίδιο πάντα ενθουσιασμό, Δασκάλα! Δασκάλα!

Πέρασαν τα χρόνια τελείωσε το σχολείο με άριστα και σπούδασε αυτό που είχε ονειρευτεί από μικρή. Ώρες ατελείωτες μπροστά από ένα ανοιχτό βιβλίο, τετράδια, εργασίες, πίνακες και κιμωλίες.

Εμείς ξημεροβραδιαζόμασταν στα ποτά και στη διασκέδαση και αυτή μονίμως εκεί, μελέτη, εργασίες και ύπνο.

Πάντα μου έκανε εντύπωση αυτός ο ενθουσιασμός, αυτή η παιδικότητα και την ίδια στιγμή η σοβαρότητα  με την οποία αντιμετώπιζε την προετοιμασία των μαθημάτων της, τις ιστορίες από την κάθε τάξη που είχε, τα αστεία των μαθητών της, τα δώρα που της έκαναν τα παιδιά. Ο τρόπος που τα περίγραφε σε γυρνούσε πίσω πολλά χρόνια σε γυρνούσε πίσω στα χρόνια που ήμουν και εγώ παιδί που έβλεπα την δασκάλα μου με την ίδια παιδικότητα και αθωότητα. Πίσω στα χρόνια που μπορούσα να διακρίνω με τα μάτια της δικής μου μικρής αθώας και παιδικής ψυχής ποια δασκάλα μας αγαπούσε με την καρδιά της και ποια απλά έκανε την δουλειά της.

Πίσω στα χρόνια που μπορούσα να νιώσω αν η δασκάλα μας ήταν εκεί με το ζόρι ή αν το είχε όνειρο ζωής, που σπούδασε όχι γιατί αγαπούσε τα παιδιά αλλά γιατί ήταν η δουλειά σίγουρη και με καλές απολαβές, που σπούδασε όχι γιατί το είχε όνειρο από μικρή αλλά ήταν το όνειρο των γονιών της.

Σε μια από τις προετοιμασίες για την επόμενη μέρα ήμουν και εγώ παρούσα, φέτος της δώσανε τα πρωτάκια, έπρεπε να τους μάθει την αλφαβήτα να τους μάθει να μετράνε. Αυτό στην αρχή την φόβισε λίγο γιατί όσο να είναι για ένα δάσκαλο και μάλιστα νέο δάσκαλο να αναλαμβάνει τα πρωτάκια  είναι μεγάλη ευθύνη, είναι σαν να σου δίνουν τα  υλικά για να φτιάξεις ένα κέικ, σου δίνουν το αλεύρι τα αυγά την ζάχαρη και εσύ πρέπει να τα ζυμώσεις, να βάλεις τη σωστή αναλογία να τα ανακατέψεις με αγάπη, να βάλεις στην σωστή φόρμα τη ζύμη και να την ψήσεις.

Ευρηματικότητα! αυτό πρέπει να είναι ένα από τα χαρίσματα του δασκάλου μου λέει, να τώρα κάνουμε την αλφαβήτα, αύριο έχουμε το γράμμα Π, τα παιδιά θέλουν τρόπο, θέλουν να τους εξάψεις την φαντασία να τα κάνεις να σκεφτούν να φανταστούν. Και πως θα τους το κάνεις αυτό την ρωτώ με μεγάλη περιέργεια, γιατί το μόνο που θυμόμουν από την δική  μου αλφαβήτα ήταν που επαναλαμβάναμε το ΠΙ ΠΙ ΤΟ ΠΑΠΙ συνέχεια μέχρι να μας κολλήσει στον μυαλό. Τι να έχει αλλάξει τώρα δηλαδή??? Να, μου απαντά, κάθε πρωί που ξεκινάμε το μάθημα τους έχω ένα πακέτο, λέω στα παιδιά ότι ο ταχυδρόμος έχει φέρει ένα πακέτο για την τάξη, τα παιδιά πρέπει να μαντέψουν τι έχει μέσα, φαντάζεσαι τι γίνεται μέσα στην τάξη?? Όλο χαρές και γέλια είναι. Ανάλογα με το τι έχει το πακέτο μέσα, δίνει τροφή για αυτό που πρέπει να μάθουν. Για παράδειγμα όπως σου είπα το γράμμα για αύριο είναι το Π, ΕΕ? Και τι θα βάλεις στο κουτί ένα Παπί? λέω γελώντας. Όχι κάτι πιο νόστιμο! μου απαντά, Ένα Πεπόνι!!

Την κοιτούσα χαμογελαστή και το μόνο που σκέφτηκα ήταν, πόση αγάπη μπορεί να κρύβει ένα πεπόνι?

Share on Facebook

Related posts:

1. Αυτό που αξίζει είναι οι στιγμές Φτάνω στο σκαλοπάτι των 30 σε λίγες μέρες. Για μένα...
2. Κάποτε θα συμβεί και αυτό Κάποτε θα συμβεί και αυτό  Κάποτε θα συμβεί  και αυτό…...
3. Αρχιεπίσκοπος Κύπρου: Με τί ασχολείται αυτο το καιρό; Με τί θέματα ασχολείται αυτό το καιρό άραγε ο Αρχιεπίσκοπος...

Related posts brought to you by Yet Another Related Posts Plugin.