Εδώ και μερικά χρονια έχει εισαχθεί και στην Κύπρο το chip and pin. Σε περίπτωση που δεν ξέρετε ήδη τι είναι το chip and pin πάει να πει ότι δεν παρακολουθείται κυπριακά κανάλια(και ίσως καλά κάνετε…) διότι μας τα είχαν πρήξει τότε οι τράπεζες με τις διαφημίσεις. Λοιπόν στις νέες κάρτες που εκδίδονται έχει ένα μικρό chip όπως τις τηλεκάρτες η όπως την sim card του κινητού(τις παλιές που ήταν τεράστιες οι κάρτες).
Σκοπός του chip and pin είναι η μείωση των απατών πιστωτικών καρτών. Σε εκείνο το τσιπάκι βρίσκονται καταγραμμένες όλες οι πληροφορίες τις κάρτας σας(εκτος το cvv2-τζίνο που βάλουμε αμάν αγοράζουμε κάτι που το internet), όπως βρίσκονται και στη μαγνητική ταινία στο πίσω μέρος. Ο σκοπός που χρησιμοποιείτε η chip κάρτα είναι διότι δεν μπορείς να αντιγράψεις τις πληροφορίες που βρίσκονται πάνω στο chip(κάποιες, όχι όλες, πληροφορίες είναι κωδικοποιημένες και μάλιστα πολύ καλά). Aρα γλιτώνουμε που την απάτη όπου κάποιοι σκανάρουν την κάρτα για να την χρησιμοποιήσουν μετά. Για παράδειγμα στην Ιταλία για ένα διάστημα είχε η mafia δικά τις άτομα να δουλεύουν σαν σερβιτόροι στα εστιατόρια. Όταν πλήρωνες με την κάρτα σου, τα άτομα αυτά είχαν ένα μηχανάκι που διάβαζε την κάρτα σου(όπως διαβάζει και η κανονική μηχανή) και μπορούσαν μετά να εκδώσουν κάρτες αντίγραφα.
Επίσης έχει και ένα counter που κάθε φορα που κανεις συναλλαγή αυξάνεται. Έτσι η αν δοκιμάσει κάποιος να καταγράψει την συναλλαγή και να την ξαναστείλει για να σε χρεώσει 2,3 και βάλε φορες δεν θα τα καταφέρει διότι το σύστημα τις τράπεζας θα το αντιληφθεί και θα αρνηθεί την συναλλαγή. Γενικά η όλη ιδέα του chip πάνω στην κάρτα είναι πολύ καλή! Το πρόβλημα όμως αρχίζει με την εισαγωγή του PIN και με την παράλληλη εκτύπωση τις μαγνητικής ταινίας.
Τα ινστιτούτα πληρωμών(VISA, MasterCard, AMEX, etc. ) προσπαθούν να προωθήσουν την “ιδέα” ότι το PIN είναι ο ασφαλής τρόπος να κανεις τις συναλλαγές σου, διότι εγγυάται ότι μονο εσύ ξέρεις το PIN άρα δεν μπορεί κάποιος να αντιγράψει την κάρτα σου και να την χρησιμοποιήσει. Και επειδή αν ήταν όλα ρόδινα, δεν θα έγγραφα αυτό το post, προχωρώ αμέσως στο ψητό.
Στην Κύπρο εκδίδονται οι κάρτες με τα chip ΑΛΛΑ έχουν και από πίσω και την μαγνητική ταινία. Δηλαδή μπορώ εγώ ( η και κάποιος που μου έκλεψε την κάρτα) να πάω σε ένα κατάστημα και να τους πω: “Ξέρεις ρε φιλε, ξέχασα το PIN(Θωμά είσαι σπίτι?) περνα την και θα σου υπογράψω.” Τώρα φανταστείτε να είστε στον Ορφανίδη η στο Carrefour, να κτύπησε η ταμίας 300-400 euro ψώνια, και να περιμένουν και 5-10 άτομα πίσω σου. Θα σου πει, “Όχι, δεν γίνετε?” Και αν σηκωθείς και φύγεις και τις αφήσεις τον πάγκο γεμάτο? Η σε οποιοδήποτε κατάστημα, θα σου αρνηθεί ο πωλητής την πώληση και να χάσει την είσπραξη?
Επομένως το θέμα ασφαλειας, ότι μονο εσύ μπορείς να κανεις την συναλλαγή, δεν ισχύει(εν παρπατα, τουλάχιστον στην Κύπρο). Και δεν ρίχνουμε μεγάλη ευθύνη στις τράπεζες, διότι η μαγνητική ταινία είναι απαραίτητη για να χρησιμοποιήσεις την κάρτα στις ATM. Εξάλλου και στα βενζινάδικα (πεζινες) δεν χρειάζεται υπογραφή ή PIN. Αν η κάρτα είχε μονο chip πάνω και όχι μαγνητική ταινία, τότε πράγματι εγγυάται την ασφάλεια σου. Αλλα το PIN δεν την εγγυάται! Διότι με τις παλιές κάρτες που δεν ήταν chip and PIN, αν σου έκλεβε κάποιος την κάρτα σου(και δεν εγγραφες το PIN που πίσω που την κάρτα η το είχες μέσα στο πορτοφόλι σου. Μπορεί να μεν με πιστευκετε, αλλα έχω φίλους που την έπαθαν) τότε ήσουν OK. Το πολύ-πολύ ο κλέφτης να βάλει 50 euro βενζίνη, να ψωνίσει από κάποιο φούρνο που δεν θέλει υπογραφή για μικροαγορές η να πάει να αγοράσει κάτι απόένα κατάστημα μέχρι να σπαταλήσει το ημερήσιο όριο τις κάρτας σου. Πολύ πιθανό η τράπεζα να το αντιληφθεί πριν να το αντιληφθείς εσύ. Σε αυτές τις περιπτώσεις όμως, εσύ δικαιούσαι πίσω τα λεφτά σου! Ναι, η τράπεζα και ο πωλητής είναι υπεύθυνοι για την συναλλαγή. Στις συμφωνίες που κάνουν με τα βενζινάδικα και με περιπτερα/φούρνους για μικροαγορές συμφωνούν ποιος θα αναλάβει την ευθύνη για αυτές τις περιπτώσεις. Επίσης αν κάποιος πλαστογράφησε την υπογραφή σου, έχει ευθύνη ο πωλητής να την ελέγξει! Και σε περίπτωση που δεν είναι σίγουρος μπορεί να σου ζητήσει και ταυτότητα όπως μου έτυχε στο εξωτερικό, όπου διακριτικά ο πωλητής εκοίταξε το πίσω μέρος τις κάρτας μου για υπογραφή. Επειδή δεν την είχα υπογράψει, πολύ ευγενικά μου εζήτησε ταυτότητα(δεν μου είπε τίποτα για υπογραφή). Αφού σιγουρεύτηκε ότι η κάρτα μου ανηκε, τότε επέρασε την συναλλαγή. Φυσικά στην Κύπρο ποτε δεν έλεγξαν την κάρτα μου για υπογραφή. Ούτε την απόδειξη. Ειλικρινά σκέφτομαι να αρχίσω να υπογράφω σαν Mickey Mouse και να δω ποσο καιρό θα πάρει μέχρι να βρεθεί κάποιος να μου φωνάξει: “Μα τι υπόγραψες?” η “Είναι τιμή μου να σας γνωρίζω αυτοπροσώπως κύριε Μouse!”. Είμαι σχεδόν σίγουρος ότι αν τους πω ότι είμαι ο ηθοποιός μέσα στο κοστούμι του Mickey Μouse στην Disneyland, κάποιοι θα το πιστέψουν και θα δεχτούν την υπογραφή.
Το μεγάλο πρόβλημα με το PIN όμως, είναι ότι ο κόσμος δεν προσέχει! Δεν αντιλαμβάνεται ότι ένας τετραψήφιος αριθμός είναι πολύ εύκολο να απομνημονευτεί από το άτομο που στέκεται πίσω σου, όταν κτυπάς τον PIN σου και δεν το κρύβεις. Μου έτυχε μάλιστα σε ξενοδοχείο, κάποιος να πει το PIN στην receptionist(και ταυτόχρονα σε όλους γύρω του), διότι εβαρκετουν να περπατήσει στην άλλη άκρια του πάγκου και να το κτυπήσει. Μάλιστα γελούσε και έλεγε receptionist “Χε,χε εν να με κλέψεις τίποτε?”. Χε,χε αν σου έπεφτε χαμέ η κάρτα όπως εφεφκες ήταν να σε αφήκω με το σώβρακο! Σε μένα, κάποιο παιδάκι ήρθε και στάθηκε διπλα μου στην ATM όταν ήμουν έτοιμος να κτυπήσω το PIN. Όταν ζήτησα από τον πατέρα του να το κρατα μαζί του, διότι θα έβαζα το PIN, ο κύριος γελούσε “Μα φοάσαι ότι εν να σε κλέψει το μωρό?” , “Όχι κύριε, το μωρό εν το φοούμαι, εν εσένα που φοούμαι αν το δασκάλεψες να σου λαλεί τα PIN!” Σε μητέρα φίλου μου, της έτυχε να της κλέψουν το πορτοφόλι στην Αθηνα, μετά από αγορά που έκανε σε κατάστημα. Ο ληστής αφού την είδε να κτυπά το PIN, όταν βγήκε από το κατάστημα, την ψέκασε με σπρέυ στο πόδι, η γυναικα κοίταξε να δει τι ήταν και το βραδυ αντιλήφθηκαν ότι 4000 euro έκαναν φτερά(διότι η τράπεζα σου αυξάνει το ημερήσιο όριο όταν είσαι στο εξωτερικό). Και το σημαντικότερο, είναι πως όταν μίλησαν με την τράπεζα τους, δεν αναλάμβανε την ευθύνη, διότι εσύ έχεις την ευθύνη διαφύλαξης του PIN σου. Αν το κτυπάς στα φανερά και σου κλέβουν την κάρτα και τις αποταμιεύσεις σου, είναι δικη σου ευθύνη και δικό σου πρόβλημα.
Με τις παλιές κάρτες αν δεν είχες το PIN μαζί με την κάρτα σου, δεν ρίσκαρες να σου σηκώσουν τις οικονομίες σου η το όριο τις κάρτας σου. Αυτό φυσικά βολεύει τράπεζες και εμπορους/πωλητές διότι δεν έχουν την διαμάχη ποιος θα καλύψει τα έξοδα όταν κάποιος άλλος χρησιμοποιούσε την κάρτα σου η πλαστογραφούσε την υπογραφή σου. Εκεί που εσύ σαν καταναλωτής ήσουν καλυμμένος, τώρα βρίσκεσαι εκτεθειμένος αν δεν προσεχεις. Συν το ότι θα πρέπει να πληρώσεις (με δόσεις άρα και με τόκο) τα λεφτά που σου έκλεψαν.
Η ιδέα του chip είναι πολύ καλή σαν ασφαλιστική δικλίδα στις συναλλαγές μας. Σηκώνει όμως 2 βελτιώσεις κατά τι δικη μου πάντα άποψη. Η πρώτη είναι να μην υπάρχει μαγνητική ταινία στην κάρτα. Οι ATM’s μπορούν κάλλιστα να μετατραπούν και να δέχονται την κάρτα, όπως την δέχονται τα card readers που διαβάζουν chip και οι πλείστοι χρηματοδέκτες στα βενζινάδικα. Ακόμη αν αυτό δεν είναι δυνατό, προτιμώ να έχω 2 κάρτες. Μια μονο για συναλλαγές(με chip μονο και να μην την δέχεται η ATM) και μια διαφορετική που θα είναι αποκλειστικά για χρήση στις ATM(να μην μπορώ να την χρησιμοποιήσω αλλου). Έτσι στο supermarket, δεν θα μπορεί κάποιος να την περάσει με magnetic stripe αν δεν ξέρει το PIN μου. Προσέχοντας το PIN, τότε είμαι ασφαλής ακόμη και στο supermarket(με μια κάρτα), ενώ με 2 κάρτες ακόμη και αν είμαι απρόσεχτος στο supermarket, δεν θα έχει κάποιος πρόσβαση στις οικονομίες μου αν δει το PIN τις κάρτας για αγορές.
Επίσης γιατί είναι ΤΌΣΟ αναγκαίο το PIN. Γιατί να μην υπογράφω όπως παλιά και να είμαι καλυμμένος. Ακόμη και αν κάποιος πλαστογραφήσει, ευθύνη έχει ο πωλητής που αυτό είναι το σωστό. Ο πωλητής οφείλει να ελέγχει την εγκυρότητα τις συναλλαγής και σε περίπτωση αμφιβολίας να ζητήσει ταυτότητα η να αρνηθεί! Ακόμη και αν αρχικά μου δημιουργηθεί αρνητική εντύπωση όταν θα μου αρνηθούν την συναλλαγή η θα μου ζητήσουν ταυτότητα(που έτυχε), όταν καθίσω και το ξανασκεφτώ, τότε θα εκτιμήσω την κίνηση του καταστήματος διότι στην ουσία διαφύλαξαν την ασφάλεια τις συναλλαγής μου έστω και εν έκαναν λάθος. Και σίγουρα θα προτιμήσω να χρησιμοποιώ τις κάρτες μου εκεί που ξέρω ότι σέβονται τον καταναλωτή και δεν μου επιστρέφουν την κάρτα μου πριν ελέχουν αν η υπογραφή ΚΑΙ πάνω στην κάρτα γραφει Mickey Mouse.
P.S: Ο κύριος Μάους απολογείται για τα σημεία στίξης του άρθρου. Δεν έχει Ελληνικά στο pc και χρησιμοποιεί online greeklish-το-greek translator.
P.S2:Στο επόμενο άρθρο ο κύριος Μάους θα αναλύσει ανάλογες μεθόδους για την “ασφάλεια” των συναλλαγών μας στο διαδίκτυο.
