Love in the time of Facebook

Υπήρξε  εποχή που για να πάρω γράμμα σου έπρεπε να ζητήσεις άδεια από τον πατέρα μου αν μπορείς να μου γράφεις.

Υπήρξε εποχή που ο μόνος τρόπος συνάντησης ήταν η αγορά και το μόνο που συναντιόνταν ήταν οι ματιές μας, γεμάτες επιθυμία γεμάτες πόθο.

Υπήρξε εποχή που αν ο πατέρας μου σου απαγόρευε να μου γράφεις γράμματα θα μου τα έστελλες κρυφά με την παραδουλεύτρα του σπιτιού.

Υπήρξε εποχή που ο μόνος τρόπος να με ακουμπήσεις ήταν να σου  στείλω μια τούφα από τα μαλλιά μου.

Υπήρξε εποχή που ο μόνος τρόπος να σταθείς κοντά μου ήταν να συναντηθούμε την Κυριακή στην εκκλησία, την ώρα της θείας κοινωνίας να με κοιτάζεις βουβός περιμένοντας  τη σειρά σου.

Υπήρξε εποχή που η αγάπη μετριόταν με την υπομονή.

Υπήρξε εποχή που με κλείδωσαν στο κελάρι για να σταματήσω να σε αγαπώ.

Τώρα είναι πιο απλά τα πράγματα μα και χωρίς γεύση, χωρίς ουσία.

Αντί να με κοιτάς στα μάτια μου στέλλεις φτιαχτά συναισθήματα, εικονίτσες για το πώς νιώθεις.

Αντί να μου γράψεις γράμμα μου αφήνεις μήνυμα στο τοίχο.

Αντί να τραγουδήσεις κάτω από το παράθυρο  μου, στέλλεις τραγούδια από το youtube.   

Aντί να μου ψιθυρίσεις στο αυτί το πόσο μ αγαπάς μου στέλλεις μια καρδούλα ψεύτικη.

Αντί να μου μιλήσεις για σένα, να μου ανοίξεις την καρδιά σου, κάνεις κουίζ να δείξεις τι χαρακτήρας είσαι, πως σκέφτεσαι και ποιες είναι οι δυνατότητες σου.

Αντί να με προσκαλέσεις για δείπνο να γνωρίσω τους φίλους σου, βάζεις δικές μας φωτογραφίες και μας μοιράζεσαι με όλους .

Όλα είναι αλήθεια πιο απλά, πιο γρήγορα πιο εύκολα μα και χωρίς γεύση, χωρίς ουσία.

Σχετικά Άρθρα