Θα κάνω ένα μικρό διάλειμμα από την σημερινή πικρή μας πραγματικότητα και θα πάω 40 χρόνια πριν τότε που η μητέρα μου, ο πατέρας μου οι φίλοι τους, τα ξαδέρφια τους ήταν λίγο πιο μικροί από αυτό που είμαι εγώ σήμερα.
Οι σκέψεις ανάκατες, μπερδεύω το χτές με το σήμερα, ενώ είναι δυο διαφορετικές διαστάσεις και εποχές, οι προβληματισμοί και οι αδικίες είναι ίδιες. Μάλλον καλύτερα οι ΑΔΙΚΙΜΕΝΟΙ είναι οι ίδιοι.
Οι γονείς μου και οι συνομήλικοι τους αδικηθήκαν στο ίδιο κομμάτι της ζωής τους που σήμερα αδικούνται χιλιάδες νέοι με πολύ χειρότερες επιπτώσεις τώρα από ότι τότε.
Οι γονείς μου δεν είχαν την ευκαιρία και το δικαίωμα της μόρφωσης, μεγάλωσαν σε μια μεταπολεμική –μετά αποικιοκρατική περίοδο που η πλειοψηφία των οικογενειών ζούσε στα όρια της φτώχειας, η παιδεία δεν ήταν δωρεάν, η ανάγκη για χρήματα και επιβίωση ήταν άμεση χωρίς να αφήνει περιθώρια για επιθυμίες και φιλοδοξίες. Με λίγα λόγια μορφώνονταν μόνο όσοι είχαν χρήματα.
Η μητέρα μου, μου είπε ότι την έβγαλε από την αίθουσα η καθηγήτρια γιατί δεν είχαν λεφτά να πληρώσουν το τρίμηνο, ότι ενώ ήθελε να τελειώσει το γυμνάσιο και να σπουδάσει έπρεπε να σταματήσει γιατί δεν μπορούσε ο παππούς μου που ήταν βοσκός να την στηρίξει οικονομικά. Αυτό μου κίνησε την περιέργεια και την ρώτησα αν τις δινόταν η ευκαιρία να σπουδάσει τι θα σπούδαζε η απάντηση ήταν δικηγόρος, σε αυτή την απάντηση εγώ έμεινα άφωνη γιατί να πω την αλήθεια ποτέ δεν μπήκα σε αυτή την διαδικασία να σκεφτώ τι δυνατότητες μπορεί να είχε αυτή η γυναίκα να μην την δω σαν μητέρα για λίγα λεπτά δηλαδή. Αφορμή αυτής της απάντησης ξεκίνησα να ρωτώ τους θείους μου τους οικογενειακούς μας φίλους το ίδιο ακριβώς πράγμα.
Η Μαρία δεν πήγε να σπουδάσει στην Ρωσία με υποτροφία τότε, γιατί ήταν κορίτσι και τα πράγματα ήταν ακόμα χειρότερα για ένα κορίτσι που ήθελε να σπουδάσει.
Η Βάσω δεν έγινε κομμώτρια όπως ήθελε γιατί οι κομμώτριες σύμφωνα με την μητέρα της ήταν που..…ες, αναγκάστηκε πολύ πολύ αργότερα να πάει νυχτερινό σχολείο για να βρει δουλειά.
Ο Γιώργος έγινε αστυνομικός ενώ ήθελε να γίνει αρχιτέκτονας.
Ο πατέρας μου θα ήταν ο μάστερ των δημοσίων σχέσεων σε οποιαδήποτε μεγάλη επιχείρηση.
Η θεία μου ήθελε να γίνει φιλόλογος, δεν μπορούσε να πληρώσει την σχολή.
Ολοι αυτοί που ανάφερα σε καμία περίπτωση δεν άφησαν τους εαυτούς τους να χαθούν αντιθέτως πάλεψαν πολύ σκληρά , στερήθηκαν την προσωπική τους ζωή και πέτυχαν επαγγελματικά σε άλλους τομείς πέτυχαν με βάση τη δύναμη τους και το μυαλό τους και μόνοι χωρίς καμία στήριξη πέραν των συντρόφων τους.
Επίσης θα ήθελα να αναφέρω ότι δεν είμαι αρμόδια να κρίνω αν ο δρόμος που διάλεξαν ήταν σωστός ή λάθος κάνω αυτή την αναφορά σύμφωνα με αυτά που μου έχουν περιγράψει και γνωρίζοντας την πορεία της ζωής τους μέχρι σήμερα.
Επιστρέφοντας στο σήμερα εμείς τα παιδιά τους πήραμε όλα τα εφόδια για να μορφωθούμε, πιεστήκαμε να διαβάσουμε, ξενιτευτήκαμε να σπουδάσουμε για να μην περάσουμε τα δύσκολα που πέρασαν οι δικοί μας, για να έχουμε μια αξιοπρεπή εικόνα στην κοινωνία για να έχουμε μια καλύτερη ζωή.
Δυστυχώς οι όροι αντιστράφηκαν, μας σκοτώνουν οι ίδιες αξίες. Αυτό που είχε νόημα και αξία τότε τώρα είναι πρόβλημα, πρόβλημα επιβίωσης και διαβίωσης. Χιλιάδες νέοι καθηλωμένοι αγκαλιά με τα πτυχία τους αγκαλιά με της γνώσεις τους περιμένουν από τους γονείς τους να τους στηρίξουν οικονομικά γιατί προφανώς δεν υπάρχει δουλειά για αυτούς και δεν ξέρουν να κάνουν και τίποτε άλλο.
Δεν υπάρχει σωστό και λάθος κατά την άποψη μου, υπάρχουν οι συνθήκες όπως οι σημερινές που αναγκάζουν τον κάθε ένα από εμάς να ελίσσεται, έτσι πρέπει να το δούμε, όπως κάποτε το είδαν και οι δικοί μας, να μην χάνουμε το θάρρος μας και την πίστη μας να παλέψουμε για να προχωρήσουμε. Θα στερηθούμε θα μειωθούμε θα κλάψουμε θα πεινάσουμε αλλά δεν θα χαθούμε.
Την μόρφωση ευτυχώς δεν μπορεί να μας την πάρει καμιά οικονομική κρίση κανένα μνημόνιο, την έχουμε μέσα μας πάνω μας και πάντα θα την κουβαλούμε μαζί μας.
Δεν υπάρχουν σχετικά άρθρα.
Και στη μάνα μου είπε τότε το “κόμμαν” για σπουδές στην μητέρα ΕΣΣΔ αλλά ο μακαρίτης ο παππούς μου ούτε που το χωρούσε το μυαλό του.
Όντως ο πατέρας σου ήταν ειδικός στις δημόσιες σχέσεις.
Να το δούμε και λίγο από την ανάποδη όμως.
Πολλοί τότε κατάφεραν να πετύχουν στον επαγγελματικό τους τομέα επειδή απλά δεν υπήρχε τόσος ανταγωνισμός.
Δηλαδή όποιος είχε λίγο επιχειρηματικό δαιμόνιο μέσα του, μπορούσε με πολύ δουλειά να πετύχει το στόχο του.
Π.χ να σε δω εσένα να έχεις τα ίδια resources που είχαν οι γονείς σου πριν από 30 χρόνια και να πετυχαίνεις όσα πέτυχαν αυτοί. Φυσικά αυτό χωρίς να υποβιβάζω τις ικανότητες των γονιών σου.
Η Μαρία που αναφέρω πιο πάνω είναι η μητέρα σου. Μου είπε την ιστορία προχτές.
Ναι συμφωνώ μαζί σου, τώρα το τι θα έκανα εγώ δεν ξέρω, φαντάζομε ότι ο καθένας κάνει ότι του ορίζει η δικιά του εποχή.